Чойкаҳаку раҳдавак – давои гурдадард
Чанд сол боз аз бемории илтиҳоби гурда азият мекашам. Ростӣ, аз гирифтани сӯзандорӯ ва хӯрдани ҳабҳои гуногун ба ҷон расидаам. Мегӯянд, ки дарди гурдаро бо алаф ва гиёҳҳо табобат кардан беҳтар аст. Аз табиби мардумӣ Садриддиншоҳ Ҷалолӣ мехоҳам, ки ба ман роҳҳои табобатро тавсия диҳанд.
Гулшан, ноҳияи Айнӣ
– Гулшанбону, шумо дар зеботарин минтақаи Тоҷикистон – водии Зарафшон зиндагӣ мекунед, ки дар он ҷо гиёҳҳои шифобахш хеле зиёданд. Илтиҳоби гурда бар асари гузаштани микробҳо аз узвҳои ҳампаҳлу, хоса аз рӯда ба гурдаҳо сар мезанад. Микробҳо дар гурда таҳшин мешаванд ва дар ҷое, ки микроб ҷой мегирад, газак ба вуҷуд меояд. Илтиҳоб, яъне пиелонефритро сари вақт табобат накунанд, беморӣ куҳна шуда, метавонад касро ба оқибатҳои ногувор, аз ҷумла ба норасоии гурда мубтало созад. Якчанд гиёҳҳое мавҷуданд, ки иллатҳои гурдаро даво мебахшанд. Аз ҷумла, гиёҳи ҳамешабаҳор (календула), чойкаҳак (зверабой), мармарак (шалфей), риш ё пӯпаки ҷуворӣ, раҳдавак, тухми зағир, ҷағ– ҷағ барои гурда доруи бебаҳоянд. Ду– се номгӯйи ин гиёҳҳоро дар ним литр оби ҷӯшомада дам партоеду баъдан аз дока полонда, ҳар рӯз се маротиба пеш аз хӯрок тақрибан 50– граммӣ бинӯшед, газаки гурдаро даво мебахшад.
Ман ҷавони олуфтааму тозагиро меписандам. Аммо як чиз маро нороҳат менамояд, ки ин арақкунии пойҳоям аст. Бо вуҷуди он, ки поямро пайваста мешӯям, боз ҳам арақ карда, бӯи нохуш пайдо мешавад. Илтимос, ба ман маслиҳат диҳед.
Раҳимҷон аз ноҳияи Ёвон
– Дар ҳақиқат ҳам пои баъзеҳо сахт арақӣ аст. Бӯи нохуш ҳангоми омезиш ёфтани арақ бо бактерияҳои пой пайдо мегардад. Дар ин сурат дезодоранти триклозан ё хлоргексидиндори махсус барои пой пешбинишударо истифода баред. Ғайр аз ин, шумо метавонед шабона поятонро ба маҳлулоби пӯстлохи дарахти булут (кара дуба) тар кунед. Ин тавсияҳо зуд ба шумо кумак мекунанд ва аз ин оризаи нороҳаткунанда наҷот меёбед.
