Табрики муфтии Ҷумҳурии Доғистон

Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳу!

Бародар ва хоҳарони азиз!

Ҳамду сано бар Худое, ки моҳи омурзиши гуноҳон ва раҳмат моҳи Рамазонро ба мо ато кардааст.

Рамазон барои ҷамъи мусалмон муҳимтарин ва шарифтарин моҳ аст. Худи калимаи «Рамазон» дар қалби ҳар як муъмин эҳсоси шодӣ ва лаззати муайянеро бедор хоҳад кард. Моҳи Рамазон – моҳи имтиҳону ибодат ва савоби бепоён, ки танҳо онро Худованди меҳрубон медонад, низ қадрдонӣ хоҳад кард.

Шукри Офаридгор, ки сол то сол сафи муъминоне, ки бо имони амиқ ва фурӯтанӣ рӯзҳои моҳи Рамазонро ба рӯзадорӣ ва шабҳоро ба ибодат мегузаронанд, афзойиш дорад, аммо то ҳол нафароне ҳастанд, ки аз тарси он, ки 1 моҳ тоқат карда наметавонанд, рӯзадорӣ намекунанд. Ҳатман ба онҳо ҳадиси Расули Худо ﷺ-ро ёдрас бояд кард, ки: «Касе, ки 1 рӯз рӯза бигирад, Худованди Мутаъол дар миёни ӯ ва оташи дӯзах хандақе меофарад, ки бараш ба масофаи аз замин то осмон баробар аст». (Табаронӣ).

Бидон, ки барои ҳар як лаҳзаи рӯзадорӣ ту метавонӣ аз ҷониби Аллоҳ чунон савобе бигирӣ, ки ба ҳеҷ савоби дигаре дар дунё баробар нест. Дар ин моҳ мо кӯшиш бояд кунем, то худро ба сӯйи беҳтар тағйир диҳем. Нисбат ба ҳамдигар, ба хусус ба онҳое, ки ба нигоҳубин ва кӯмаки мо ниёз доранд, бодиққат бошем.

Расули Худо ﷺ фармудаанд, ки: «Касе, ки моҳи Рамазонро бо имон ва умеди савоби Худоﷻ рӯза гирад, гуноҳи гузаштаи ӯ бахшида мешавад». (Бухорӣ, Муслим).

Воқеан умедворам, ки ҳамаи мо аз ҷумлаи касоне бошем, ки гуноҳи гузаштаи моро Худованди мутаъол бубахшад ва рӯзадории моро низ қабул фармояд.

Ҷамъи муъминро бо фарорасии ин моҳи шариф табрик гуфта, аз самими дил орзумандам, ки ҳамаи мо онро дар ибодати холисона сарф кунем, то аз ҳар 1 дақиқаи аз даст додашуда, пушаймонӣ ҳосил накунем.