Самараҳои убудият

Самараҳои убудият

Чун ба ҳақиқати нотавонии хеш андаррасидӣ, Ӯ таоло бо қуввату қудрати Худ ба мадади ту бирасад ва чун ҳақиқати ниёзмандии хешро дарёфтӣ, Ӯ таоло туро бениёз гардонад.

Ҳар кӣ ниёзмандии бузург барояш собит шуд, бениёзии бузург барояш собит шавад. Бандаро бар анҷом додани коре тавоноӣ набошад, ҳатто ба чизе ҷуз Мавлои хеш эътимод накунад. Ҳар кӣ ба авсофи убудият даст ёбад, Худои таоло мададгори ӯ ба авсофи рубубият гардад, хусусан агар пайваста бо зикр машғул бошад, ки он ҷазбкунандаи убудият аст. Пас, аз ин ки дар ҳузури илоҳӣ банда хонда мешавад, ваҳшатзада мешавад ва Худои таоло ӯро бо авсофи рубубият ба сӯи Худ ﷻ мекашад. Камтарини ин чиз мушоҳидаи лутфи зуд фарорасанда аз сӯи Латиф ﷻ аст, зеро ҳар кӣ убудияту бенавоӣ ва изтиробу ниёзмандӣ варзад, атову бахшишҳо ба вай зудтар расанд. Пас, ҳар кӣ хоҳад, ки бахшишу атоҳо ба вай зудтар расанд, бояд ба бенавоӣ даст ёбад. Худои таоло гуфт: «Ба дурустӣ ки садақаҳо махсус аст ба фақирон…» (Тавба, 60). Касоне, ки ба зинаҳои олии камоли маънавӣ расидаанд, ҳар гоҳ неъматашон афзояд, убудияташон меафзояд ва ҳар гоҳ диндориашон афзояд, қурбашон меафзояд, ҳар гоҳ шӯҳратпарастӣу мартаба ва мақому манзилаташон афзояд, хоксориву фурӯтаниашон меафзояд.

«Нисбат ба муъминон сарафкандаву фурӯтан ва ба кофирон сарафрозу муқтадиранд» (Моида, 54).

Ҳар гоҳ ба чунин касон шаҳвате аз шаҳватҳои нафсҳо бирасад, аз он сипосгузор мешаванд. Онҳо шаҳватҳоро гоҳ бо нармиш нисбат ба нафсҳо мепазиранд, зеро нафсҳо барояшон монанди тифлеанд, ки меҳрубонӣ мехоҳад ва ба вай чизе ҳадя диҳанд, чун таҳти сиёсати мавриди меҳрубонӣ қароргирифта ғолиб шудааст. Онҳо гоҳ дар пайравӣ аз паёмбарон ва шаҳватҳои дунявии андакро ихтиёр кардани эшон нафсҳояшонро аз шаҳватҳо бозмедоранд.

“Боғи ахлоқи накукорон”