Ата белән ул арасы-ндагы гаҗәеп мөнәсәбәт
Габдуллаһ ибне Мөбарәкнең (Аллаһның рәхмәтендә булсын) атасы кол булган. Ул хуҗасының бакчасында хезмәт иткән. Беркөнне хуҗасы бакчага кереп: «Улым! Миңа гранат китер», - дип сораган.
Мөбарәк гранатны алып хуҗасына биргән. Хуҗа аны татып карый да бик әчы булуын аңлый, хәтта әчелегеннән маңгаена тир бәреп чыккан. Ул аңа: «Мин татлы гранат сорадым, ә син миңа әчесен алып килдең», - дигән.
Мөбарәк икенче бер агач янына килеп тагын бер гранатны өзеп ала. Хуҗа аны татып карагач: «Монысы да әче», дигән.
Ул аңа ачуланып: «Мин синнән татлы гранат сораган идем, ләкин һәрвакыт син миңа әчесен китерәсең», - дип хурлаган.
Мөбарәк өченче тапкыр китеп икенче агачтан тагын бер гранат өзеп алган. Ләкин бу юлы да ул әче булып чыга. Аның хуҗасы бик ачуланып: «Син әле һаман баллы гранатны ничек өзәргә икәнен белмисеңме?!» - дип сораган.
Мөбарәк җавап биреп: «Җимешнең татлылыгын аны татып карап кына билгеләргә мөмкин. Минем бу бакчадан бер генә гранат та ашаганым юк. Шуңа күрә мин аның тәмен белмим», - дигән.
Хуҗасы гаҗәпкә калып: «Нигә алай?», - дигән. Мөбарәк җавап итеп: «Менә шулай, әфәнде! Сез миңа бу бакчадан бернәрсә дә алырга рөхсәт итмәдегез. Мин бу бакчадагы җимешләрнең берсен дә сезнең рөхсәтегездән башка ашый алмыйм», - ди.
Мөбарәкнең бу сүзләренә хуҗа бик шатлана. Аның ышанычлы булуы хуҗага шулкадәр тәэсир итә ки, ул кызын Мөбарәккә кияүгә бирә. Бу никахтан ул заманның бөек галиме булган Габдуллаһ ибне Мөбарәк дөньяга килә.
Бу вакыйгадан без нәрсәләр белергә тиеш?
Без рөхсәт сорамыйча бернәрсәне дә алырга тиеш түгел. Аллаһы Тәгалә безне һәрвакыт күрә. Без мондый гадәтләрне балачактан ук үзебездә тәрбиялибез икән, ул вакытта без шундый күркәм гадәтләр белән үсәчәкбез һәм тормышыбыз да гаҗәеп матур булачак.
