Габделхак хәзрәтнең хикмәтле нәсыйхәтләре
Габделхак хәзрәтнең хикмәтле нәсыйхәтләре
«….Ишек шакыйлар. Урта яшьләрдәге бер апа керә. Күзләрендә – яшь. Елар дәрәҗәгә җиткән ханым зар-интизарын сөйли башлый:
– И хәзрәт, нишлим икән? Балалар өчен кайгырам бит мин, балалар өчен! Ике улым да начар юлда. Эчәләр. Өйдә бер дә тынычлык юк.
Габделхак хәзрәт апаны урын¬дыкка утыртып бер дога кыла, соңыннан аның намаздамы-юкмы икәнен сорый.
– И, кая инде ул намаз уку. Көне-төне эш тә эш. Малайлар да балачактан бик шук булып үстеләр. И, туздырдылар, и, котырдылар!
Габделхак хәзрәт сорый:
– Ачуландыңмы аларны шул вакытта?
– Әле ничек кенә! Тик файдасы гына булмады.
Хәзрәт, хатирәләрен яңартып, сөйли башлый:
– Безнең авылда сугыш тәмамланган елда бер хатын алты баласы белән тол калды. Балаларының алтысы да – малайлар. Шуның кадәр шук иделәр! Өйнең астын-өскә китереп сикерәләр, кычкырышалар, тавышланалар... Шул вакытта әниләре чыга да йодрыгы белән өстәлгә сугып: «Аһ, Аллаһның рәхмәте төшкере! Тыныгыз тизрәк, мөэминнәр!» – дип кычкыра. Беркайчан да начар сүз белән ачуланмады, чөнки әти-әнинең баласына карата теләге дога буларак кабул булуын белә иде. Шуңа «ләгънәт төшкере» дип түгел, ә «Аллаһның рәхмәте төшкере» дип яратып ачуланды.
Соңыннан, күп еллар узгач, сорашкан идем: алты малае да югары белем алган, җитешле тормышта, алтысы да намазда, һәммәсенең яраткан эше, гаиләсе, сәламәт, тәртипле балалары бар. Аларга чыннан да Аллаһның рәхмәте төшкән, әниләренең догасы кабул булган.
Рамил Курамшин язмаларыннан алынды
