Тәәсер

Гомернең иң читен, җайсыз, уңайсыз бер минутында,

Әгәр янсам каты хәсрәт вә кайгының мин утында,

Укыйм тиз-тиз күңелдән бер гаҗаеп сүрә Коръәннән,—

Газаплар мәгънәви бер кул белән алынадыр җаннан.

Оча күңелдән бөтен шик-шөбһәләр, һәм мин җылый башлыйм:

Яңакларны изге күз яшем белән энҗели башлыйм.

Бөтенләй сафлана күңелем; укыйм иман, булам мөэмин;

Килә рәхәт җиңеллекләр: азат булам авыр йөктән.

Ходаем! Син тыйган эшләр тәмам кирәксез һәм яраксыз, дим;

Иям башым сәҗдәгә: «Аллаһу хак! Аллаһу әкбәр!» - дим.

Габдулла Тукай