ЈАХШЫЛЫГ СӘНДӘН БАШЛАНЫР
Саат сәһәр једдидир, бајырда исә һәлә дә сүбһ ачылмамышдыр. Јухулу Марат ушаг бағчасына јығышырды.
Бу ҝүн ону бабасы апарыр, чүнки анасы ишдә әввәлкиндән тез олмалыдыр.
- Папаг, балаҹа шарф. Һәр шеј јериндәдир, - деди баба.
- Будур евин ачарлары, - Марат ачарлары бабасына узатды.
Ишығы сөндүрдүләр, гапыны бағладылар. Баба нәвәсинин әлиндән тутду вә онлар тәләсмәдән ушаг бағчасына тәрәф јөнәлдиләр.
Артыг бир нечә илдир ки, Марат валидејнләри вә ја бабасы илә ејни јолла ушаг бағчасына ҝедир. Бабасы ону аз өтүрүрдү, чүнки валидејнләрә оғлуну јола салмаг раһат иди - ушаг бағчасы онларын ишләринә ҝедән јолда иди вә јалныз надир һалларда, ана вә ата тәләсәндә, баба көмәк едирди. Бу надир һаллар Марат үчүн чох севимли иди. Ҝәзинти аддымы илә ҝедәрәк вә дүнјадакы һәр шеји мүзакирә едәрәк нәвә илә баба тәләсмирдиләр. Сөһбәт үчүн мөвзулар исә чох тапылырды. Мәсәлән, ҝүн нијә гысалыр? Нијә бәзи гушлар гышлаја билир, диҝәрләри исти өлкәләрә учурлар? Нијә ај әввәлҹә бөјүјүр, сонра азалыр? Баба нәвә үчүн билик хәзинәси иди: онда һәмишә һәр һансы бир суалын ҹавабы вар иди.
Ахшам бағчадан Мараты анасы ҝәтирди. Оғлан сорушду:
- Ана, әҝәр бир инсанын башына бәла ҝәлибсә, диҝәринин она көмәк етмәк үчүн вермәјә пулу јохдурса, башга нә етмәк олар?
- Јахшы сөзлә көмәк етмәк олар, әрзаг, әшја вә һәтта ојунҹаглары пајлашмаг олар, - ана ҹаваб верди. - Нә олуб ки?
- Дүнән групумуздан олан оғланын евиндә јанғын баш вериб. Инди онлар кирајә мәнзилдә јашајырлар, евләринин тәмир олунмасыны ҝөзләјирләр. Орада демәк олар ки, һеч нә галмајыб. Јәгин ки, онун севимли ојунҹаглары да јаныб, - оғлан кефсиз һалда деди.
- Нә дәһшәт! Үмид едирәм ки, онларын еви јанғындан сонра тезликлә бәрпа олаҹаг вә онлар евә гајыда биләҹәкләр.
Марат өз отағына ҝетди. Тезликлә ана ону јемәјә чағырмаг үчүн ичәри ҝирди вә күнҹдә бир чанта ҝөрдү.
- Чанта нә үчүндүр? – сорушду о.
- Мән һәмин оғланла ојунҹагларымы бөлүшмәк истәјирәм. Онлар мәндә чохдур, гој о, кәдәрләнмәсин, - баша салды Марат. - Мән она әлавә олараг футболка (назик идман көјнәји) вә шорт верә биләрәмми? Онун һеч дәјишик палтары јохдур. Дүнән мәнә верилән ширнијјат пакетини дә она верәҹәјәм. Мән һәлә пакетдән бир дәнә дә олсун конфет ҝөтүрмәмишәм.
- Марат, сән нә гәдәр хејирхаһсан! - Ана оғланы гуҹаглады. - Әлбәттә, олар. Ата илә мән дә өз тәрәфимиздән онларын аиләләринә баҹардығымыз гәдәр көмәк едәрик. Сәнин тәрәфиндән бу хејирхаһлыг жести мәни чох севиндирди.
Маса архасында Марат фикирләрини ата вә бабасы илә бөлүшдү. Онлар ону дәстәкләјиб тәрифләдиләр.
- Афәрин, бәдбәхтлик үз верәндә кәнарда галмаг олмаз, - деди атасы. - Инсанлар бир-биринә рәғбәт бәсләјәндә бу, онларын араларында анлајыш вә јахшылығы артырыр. Јахшылыг исә, билдијимиз кими, һәмишә галиб ҝәлир. Дүшүнүрәм ки, сәнин кими групундан диҝәр ушаглар да бу оғлана сәхавәт ҝөстәрәҹәкләр. Јадында сахла: һәтта әҝәр башга бир шејлә көмәк едә билмәсән дә, јахшы бир сөз, дәстәк вә тәбәссүм әвәзсиздир. Адам јанында онун ағрысыны бөлүшән инсанларын олдуғуну биләндә она даһа асан олур.
Сәһәри ҝүн Марат вермәк истәдији һәр шеји достуна апарды. Групдан олан диҝәр ушаглар да аиләси јанғындан зәрәр чәкән јолдашларына һәдијјәләр ҝәтирдиләр. Тәрбијәчи гадын хошбәхт иди: ушаглар әсл достлуг ҝөстәрдиләр вә евләрини итирән оғлана дәстәк вердиләр. О исә севиниб һәр бир һәдијјә верәнә тәшәккүр етди. Инди онун јенидән ојунҹаглары, әшјалары вә һәтта бир чанта ширнијјаты вар. Вә бу ҝүн о, һисс етди ки, онун јанында әсл достлар вар.
