Кап-кап

Август ајы иди. Сон ҝүнләр о гәдәр исти иди ки, Маратын һәтта һәјәтә ојун мејданчасына чыхмаға һәвәси јох иди.

Бу ҝүн ҝүндүз чағы пәнҹәрәнин архасы бирдән гаралды, ҝөјү булудлар алды, күләк әсди вә ҝүҹлү јағыш јағды. Дамлалар пәнҹәрәләрә о гәдәр хош бир шәкилдә чырпылырды ки, оғлан бу һејрәтамиз тәбиәт һадисәсинә һејран олараг бир нечә дәгигә галды. Тезликлә јағыш түкәнмәјә башлады, сонра тамамилә кәсилди.

“Јағыш неҹә тез башланды, неҹә дә тез битди”, - Марат өз-өзүнә дүшүндү. Вә бабасына мүраҹиәт етди:

- Баба, анам чөрәк үчүн мағазаја ҝетмәји хаһиш етмишди. Елә јағыш да кечиб.

- Палтарыны дәјиш вә бирликдә ҝедәк, ејни заманда тәмиз һава илә нәфәс аларыг.

Марат чох јубанмады вә тезликлә онлар бабасы илә артыг јағышла јујулмуш асфалтда аддымлајырдылар.

- Мммм, чохдан иди ки, јағыш јағмырды! - деди Марат, шән һалда ҝөлмәчәләрин әтрафында гачараг. – Неҹә дә тәзә гохудур! Нијә јағышдан сонра белә дадлы гоху олур?

- Чүнки су ағаҹларын, колларын, машынларын – күчәдә олан һәр шејин тозуну јујур. Һавада һеч дә тоз галмыр, буна ҝөрә дә нәфәс алмаг белә асандыр, изаһ етди баба. - Һәр от саплағы тәравәтдән вә ичдији судан узаныр. Чичәк гөнчәләри даһа парлаг ҝөрүнүр вә әтир бүтүн күчәјә јајылыр. Инсан јағыш ҝөзләдији кими әтрафда тәбиәт дә интизардадыр - вә һәр дамлаја севинир.

Һәтта гушлар да севинҹлә ҝөлмәчәләрдә чимирләр. Будур сәнин пәнҹәрәндә чичәк – јадындамы, санки инҹијәрәк јарпагларыны неҹә салламышды? Сән ону сулајанда, јарпагларындан тозу силәндә неҹә дикәлди, ҝүнәшә узанды!

- Бәли, мәним она јазығым ҝәлирди, амма инди сувармағы унутмурам. Су вә тәмизлик биткиләр үчүн чох ваҹибдир. Әсас одур ки, сују дибчәјә чох төкмәјәсән.

Бир дәфә мән сују һәддиндән артыг чох төкдүм вә бу, ҝүлүн хошуна ҝәлмәди, - ҝүлдү Марат. - Билирсән, баба, ушаг бағчасында биз бу јахынларда Борис Заходерин јағыш һаггында шерини өјрәнмишдик, истәјирсән данышым?

- Мәмнунијјәтлә динләјәрәм, - баба ҹаваб верди.

- Јағыш маһны охујур:

Кап, кап…

Анҹаг ону ким дујур -

Кап, кап?

Тәәссүф, нә мән, нә сән,

Ҝүлләр анлајар һәмән,

Һәм баһар јарпаглары,

Вә јашыл отлаглары…

Дән ону баша дүшәр,

Ҹүҹәриб тез јетишәр!:

Чөрәк алынды вә ананын ҝәлишиндән әввәл вахтында евә ҝәтирилди. Марат она сүрприз етмәк гәрарына ҝәлди.

Ана ачарла гапыны ачыб ичәри ҝирди.

- Неҹә дадлы иј вар, санки јағыш тәкҹә күчәдә дејил, һәм дә евимиздә јағыб - о, артыг нә олдуғуну дујмушду.

Дәһлизин сонунда Марат дурмушду, әлиндә исә јаш парча вар иди.

- Бу ҝүн мән евдә јағыш әтри етмәк гәрарына ҝәлмишәм.

- Мәним нә шәрәфли көмәкчим бөјүјүр, - ана оғлуну мөһкәм гуҹаглады.

Марат шкафлардан вә пәнҹәрә алтындан тозу силмәк, дөшәмәни јумаг гәрарына ҝәлди. Вә ев санки јағышдан сонра тәзәләнди вә парлады.