“Јамаг”
“Јамаг”
Әли јүјүрүб евә ҝирди вә өзотағына тәләсди, анҹаг анасы ону ҝөрүб јанына чағырды. Әли дајанды, көнүлсүз һалда анасына јахынлашды вә анасы онун нијә белә тәләсдијини баша дүшдү - онун шалвары ҹырылмышды…
Ана кәдәрли бир аһ чәкди, Әли исә башыны ашағы салыб мырылданды:
- Ана, бағышла, мән тәсадүфән. Садәҹә олараг бүдрәдим, јыхылдым вә шалварым јыртылды. Һәм дә ки о, чох көһнәдир.... Ҝәл елә тәзәсини алаг? Һә, хаһиш едирәм!
- Оғул, сән билирсән ки, һәлә сәнә јени шејләр алмаға имканымыз јохдур, - ана кәдәрлә дејиб шалвара бахмаға башлады. – Инди сән мәктәбә неҹә ҝедәрсән? Чыхар ҝөрүм, онлары тикмәјә чалышарам, јәгин ки, јамаг тикмәли олаҹағам…
Әлинин ганы гаралды, ахы, нәһајәт она јени шалвар алаҹағына елә үмид едирди, һәтта онун неҹә дәбли вә ҝөзәл олаҹағыны тәсәввүр едирди, анҹаг мәлум олду ки, о әввәлки кими көһнә, һәтта јамаглы шалварда ҝәзмәли олаҹагдыр.
Ертәси ҝүн о, мәктәбдән ҝөз јашлары ичиндә гајытды. Тәләсик евә ҝириб тез шалвары чыхартды, јерә туллады вә “Нифрәт едирәм! Нифрәт едирәм!” – дејәрәк ону тапдаламаға башлады. Бүтүн бунлары бабасы тәсадүфән ҝөрдү, чох тәәҹҹүбләнди вә нәвәсинә јахынлашды:
- Әли! Аллаһ хатиринә де ҝөрүм, сән нејнирсән???
Әли бабасынын јанына гачды, ону гуҹаглады, данышмаға башлады:
- Аһ, баба! Бу шалвара неҹә нифрәт етдијими билсәјдин! Ону ҝејмәјә неҹә утанырам! О, чох көһнә вә чиркин, һәм дә пинәлидир! Бу ҝүн һамы ҝүлүб мәнә саташырды! Мәнә елә ағыр иди! – деди Әли, - Тәзә вә ҝөзәл шејләр ҝејинмәји елә истәјирәм ки, анам исә алмыр!!! Бу ки әдаләтли дејил, баба!
Баба Әлини диванда отурмаға дәвәт едиб сөһбәтә башлады:
- Сәнин неҹә инҹидијини баша дүшүрәм, әлбәттә ки, саташыб она пис сөз дејәндә һеч кимин хошуна ҝәлмәз.
- Әлбәттә! Кимин хошуна ҝәләр? - Әли һөнкүрдү, - буна ҝөрә Аллаһ бизә чохлу пул вермәз ки, истәдијимиз һәр шеји ала биләк!
- Нәвә, Аллаһ инсана лазым олан гәдәр верир вә буна ҝөрә биз Она миннәтдар олмалыјыг. Мәҝәр сән пис јашајырсан? Бах, сән тохсан, сағламсан, валидејнләрин сағдыр вә сәнин јанындадыр – мәҝәр бу хошбәхтлик үчүн аздырмы?
- Сән һаглысан, баба, амма һәр һалда тәзә шалвар истәјирәм... – дејиб Әли кәдәрлә аһ чәкди.
- Сәни баша дүшүрәм, јәгин ки, сәнә мүтләг ән баһалы вә ҝөзәл шалвар лазымдыр?
- О, бәли! - Әлинин ҝөзләри парылдады - Онда мән модалы оларам вә бүтүн ушаглар мәни севиб һөрмәт едәҹәкләр!
- Вә сән һесаб едирсән ки, адама јалныз модалы палтара ҝөрә һөрмәт едирләр? Мәҝәр инсанлары јалныз вар-дөвләтә ҝөрә севирләр? Билирсән, амма мән һәмишә дүшүнмүшәм ки, шәхси Аллаһдан горхдуғуна вә јахшы әмәлләри, дүрүстлүјү вә билијинә ҝөрә севир вә һөрмәт едирләр... Доғруданмы мән сәһв етмишәм?
Әли сакитләшди. Баба исә давам етди:
- Сән бир мүсәлман кими шанлы Пејғәмбәримиз Муһәммәдин ﷺ етдији кими јашамалы вә һәрәкәт етмәлисән. Дүздүрмү?
- Бәли, баба.
- Онда мәни диггәтлә динлә, мән Пејғәмбәримизин ﷺ неҹә олдуғуну данышым. Сән билирсән, әҝәр о истәсәјди, падшаһ кими јашаја вә бәр-бәзәк ичиндә үзә биләрди, ән дадлы јемәји јејә вә ән ҝөзәл палтар ҝејә биләрди. Бунун әвәзинә о, Аллаһ-Тәаланын ризасыны сечди. Пејғәмбәр ﷺ о гәдәр тәвазөкар вә гәнаәтҹил иди ки, өзүнүн јүксәк мөвгејинә бахмајараг јамаглы ади палтарда ҝәзирди!
- Пејғәмбәр дә јамаглы палтар ҝејирди? Бәс о, ҹамаатын гаршысында утанмырды? - тәәҹҹүбләнди Әли.
- Бәли, ҝејирди. Вә бундан утанмырды! Ахы о, палтары јалныз бәдәнини башгаларындан ҝизләтмәк вә ону сојуг вә истидән горумаг үчүн ҝејирди, инсанларын ҝөзүндә ҝөзәл вә зәнҝин ҝөрүнмәк үчүн јох! О, чох тәвазөкар иди вә артыг шејләрә дөзмәзди! О, јохсуллуг ичиндә јашамағы, аза гане олмағы үстүн тутар вә ејни заманда һеч вахт шикајәт етмәзди, әксинә, јер үзүндә ән миннәтдар инсан иди! Бунунла Пејғәмбәримиз ﷺ һамымыза ҝөстәрди ки, бу дүнјанын вар-дөвләтинә вә иззәтинә ҹан атмаг әвәзинә Аллаһа, Онун ризасына ҹан атмаг бизим үчүн даһа јахшыдыр! Бил ки, Әли, мода, дәб вә сәрвәт далынҹа инсанлар чох вахт Аллаһ-Тәалаја миннәтдар олмағы сахлајыб ән ваҹиб сәрвәтләрини - Аллаһа инамы унудурлар. Инан, Әли, һәтта вар-дөвләтсиз дә Аллаһ хатиринә јахшы ишләр ҝөрүб инсанларда һејранлыг вә һөрмәт јаратмаг олар!
Әли сәссизҹә отурмушду. Сонра јерә атылмыш шалварын јанына јүјүрүб ону галдырды, сәлигә илә силкәләди вә сонра ҝејди. Бундан сонра бабасыны гуҹаглајыб деди:
- Баба, чох сағ ол сәнә, мән һәр шеји баша дүшдүм! Инди мән миннәтдар олаҹағам! Мән сөз верирәм! Мән һеч дә диними итирмәк истәмирәм! Мән шанлы Пејғәмбәримиз ﷺ кими олмаг истәјирәм!
Баба ҝүлүмсәди:
- ӘлһәмдүлиЛлаһ! Сәндән өтрү чох шадам, нәвәм мәним! Вә мән сәнә инанырам, сәнин һәр ишин дүзәләр!
- Сабаһ ушаглар мәни јенидән әлә салсалар, инҹимәрәм, гүрурла дејәрәм ки, шанлы Пејғәмбәримиз Муһәммәд ﷺ кими һәрәкәт едирәм! Вә бир дә... Әҝәр бирдән пулумуз олса, сәнинлә ҝедиб мәнә шалвар аларыг, анҹаг баһалы јох, ән адисиндән! Галан пула исә ҝәл сәдәгә еләјәк вә мәнә китаб алаг! Јахшы?
- Белә дә едәрик, - баба ҝүлүмсәјиб ҹаваб верди вә әлавә етди: - Иншаллаһ!
