Бу сөзләр аиләләри мәһв едир. Буну әринә демә
әввәли гәзетин өтән сајында
2. “Сән һарада идин?”
Гысганҹлыг гадынлары чох шүбһәли едир. “Нијә сән ишдән бир саат ҝеҹ ҝәлдин?”, “Бу саат сәнә ким зәнҝ еләди?”, “Нијә сән бу езамијјәтә ҝедирсән?” ифадәләри аиләни мөһкәм етмәз. Хүсусилә әҝәр онлар зәһлә төкән суаллардан маниакал сорғулара чеврилирсә.
Јорулуб һәјат јолдашына архајын олмаг, она етибар етмәк чәтиндирми? Онда јалныз Аллаһа бел бағлајын, даим Јарадандан аиләниздә севҝини мөһкәмләндирмәји диләјин. Вә һеч бир суалсыз әр өзү ҝүнүнү неҹә кечирдијини вә нијә ишдә ҝеҹ галдығыны данышмаға башлајаҹагдыр.
3. “Бәс сән мәни севирсән?”
Кишиләрин әксәријјәти өз дахили, мәһрәм һиссләри һаггында данышмаға мејлли дејилләр. Вә һәтта дәлиҹәсинә севсәләр дә, онлар буну сөзлә ифадә едә билмирләр. Киши “Мән сәни севирәм” дејир евә ширин нар ҝәтирәндә, сојугда назик ҝөдәкчәсиндән дејинәндә, һәфтә сону арвадыны анасынын јанына апаранда, мәшғул олмасына бахмајараг ушаглары ҝәзинтијә чыхаранда.
Бәшәријјәтин ҝөзәл јарысы һәр һалда тәмиз үрәкдән бир етираф ешитмәк истәјир. Әри садәҹә “бәли” ҹавабы версә, арвад мүтләг сорушаҹагдыр: “Нә гәдәр бәрк севирсән? Нәјә ҝөрә? Һәјатда башгасыны севмисәнми?”
4. “Сән мәни һеч баша дүшмүрсән!”
Биз, гадынлар, чох сиррли, гәрибә вә зиддијјәтли мәхлуғуг. Бәзән өзүмүзә дә анламаг чәтиндир ки, нијә бирдән ҝүлүш ҝөз јашларына чеврилир, әтрафда һәр шеј гыҹыгландырыр вә ја әтрафдакы һәр шеј мүтәәссир едир. Әрин өзүнүн икинҹи јарысынын әһвал-руһијјәсинин бүтүн нүансларыны (фәрг инҹәликләрини) баша дүшмәји өјрәнмәсини тәләб етмәк фајдасыздыр. Бу, мүмкүн дејил.
5. “Сән баҹармазсан”
Бу сөзләр чох тиканлы вә писдир, аҹыдыр. Бир чох кишиләр үчүн “Сән буну баҹармазсан” ифадәси “Сән зәифсән, дәјәрсизсән” кими сәсләнә биләр. Арвад дәгиг өз ҝүҹүнә, габилијјәтинә шүбһә јаратмаға вадар едән инсан олмамалыдыр.
Һәр бир киши үчүн тәгдир, һејранлыг чох ваҹибдир. Бу гајда дүнја гәдәр көһнәдир, амма ишләјир: әринизи тәрифләјин вә әвәзини аларсыныз.
6. “Мән сәнә дејирдим!”
Өзүнүн там һаглы олдуғуну вурғулајараг истәдијин адама онун сәһв етдијини сөјләмәк – јанлыш, пис фикирдир. Аиләдә бизим бир нечә дәгигәлик гәләбә, зәфәримиз хараб олмуш иглимә дәјәрми? Һәр бир инсан сәһв едир, әсас одур ки, бүтүн вәзијјәтләрдән дәрс аласан. Севән арвадын вәзифәси мүһакимә етмәк дејил, дәстәкләмәкдир.
7. “Сән мәним үчүн һәр шејсән”
Чох романтик сәсләнир, амма нәтиҹәдә дәјәрдән салыр вә мәһв едир, дағыдыр. Севҝи нә гәдәр ҝүҹлү олса да, өзүнү, шәхсијјәтини итирмәк олмаз. Вә һәтта әҝәр ифадә һәјат јолдашына тәсир бағышламаг үчүн дејилсә дә, биз тәдриҹән тәһтәлшүур (инстиктив) сәвијјәдә буна инанмаға башлајырыг. Вахт кечдикҹә биз шәхси марагларымызы, мәгсәдләримизи итирир вә өзүмүз вә әтрафымыздакылар үчүн артыг мараглы олмуруг.
8. “Сән киши дејилсән!”
Һеч вахт, һәтта ән гызғын мүбаһисә заманы, әрин аиләсини тәһгир едән сөзләр сөјләмәк вә ја онун кишилијини дәјәрдән салмаг олмаз. Сәбирли киши өзүнү сахлајар, ҹавабында һеч бир һәрәкәт етмәз. Даһа түндмәҹаз вә тез өзүндән чыхан адам тәҹавүз ҝөстәрә биләр. Һәр һалда бу ҹүр сөзләр – никаһы мәһв етмәк, бошанмаг үчүн гыса бир јолдур.
Бу ҝүн биз һәјат јолдашлары арасындакы мүнасибәтләрдә проблемләрә сәбәб олан јалныз бир нечә ифадәдән данышдыг. Бу сијаһыны әринизә јөнәлдәрәк өзүнүз тамамлаја биләрсиниз.
Унутмајын ки, өмүрлүк етибарлы мүнасибәтләри јалныз севҝи, һөрмәт, гајғы васитәси илә гурмаг олар. Вә гој шәхси шүарыныз Мүһәммәд Пејғәмбәрин ** сөзләри олсун: “Јахшы сөз даныш, ја да сус”. Бу сизи бир чох проблемдән, о ҹүмләдән аиләдә хилас едәр.
