Соли нави хониш муборак!
Соли нави хониш муборак!
Моҳи охири тобистони имсола низ ба поён мерасад. Муассисаҳои омӯзишӣ дарҳои худро барои талабагон боз хоҳанд кард. Албатта кӯдаке аввалин бор ба дарс хоҳад рафт. Барои ӯ ҷаҳони нав, муҳити дигар, мутобиқшавӣ ба атроф кушода хаҳад шуд. Барпо кардани чунин шароити мусоид барои кӯдак масъулияти падару модар аст. Ба ҳамин хотир, мо 4 нуқтаи муҳимро барои падару модарон интихоб карда, пешниҳод дорем, ки онҳоро ба назар гирифта, барои ба ҷаҳони нав қадам гузоштани кӯдак истифода кунанд.
1. Вақтро ба дурустӣ истифода кунед. Ин вазифаи шумо (падару модар) аст. Кушиш кунед, ки субҳ кӯдакро ба оромӣ аз хоби гарон бедор карда, шитобкорӣ накунед. Дар хона тайёр кардани кӯдакро маҷбурӣ ба анҷом надиҳед. Баъди бедор кардан, кӯдакро ҳушманд сохта, бурдборӣ орзу кунед. Сухану рафтори неки шумо барои кӯдаки ба синфи 1-ум мерафта, хеле зарур аст.
2. Хастагии кудак кори маъмулист. Рӯзҳои аввал кӯдак хаста хоҳад шуд. Тартиби нав, вазифаи хонагӣ, ҷамъияти барояш нав ва ғайра, кори ғайриоддӣ нест. Рафти азхудкунӣ оҳистаоҳиста оғоз хоҳад шуд. Аз рафти рӯзи дар мактаб будан аз кӯдак бипурсед, ки ягон дӯсти нав пайдо кард, ё не. Ҳатман барои истироҳаташ вақти заруриро ҷудо карда, барои иҷрои кори хонагӣ маҷбур накунед. Ҳаргиз фишору зӯроварӣ ба кӯдак нашавад.
3. Дар ҳама кори кӯдак бодиққат бошед. Барои дар муҳити нав қадам гузоштан, ҳолати руҳии кӯдакро доимо зери назорат бигиред. Афсӯс, ки на ҳама вақт муҳити нав таъсири хуб мекунад, барои он, ки кӯдак зудбовар аст. Доимо дар суҳбат шуда, бодиққат ӯро гӯш карда, бубинед, ки замони дар мактаб буданаш, чӣ мегӯяд, ба кадом кор шавқ дорад, кадом бозиро дӯст медорад.
4. Масъулияти падару модар ба кӯдак ҳатмист. Оҳиста-оҳиста кӯдакро ба масъулиятшиносӣ даъват кунед. Акнун барои ӯ вазифае пойдо шуда, ки пештар надошт. Ин масъулиятҳоро бояд хеле хуб иҷро кунад, ки мақсади асосӣ низ ҳамин аст. Кӯдакро шахсият, инсони мустақиле бояд кард, ки дар иҷрои кор ва қарори қабул кардааш ҷавобгӯй бошад.
Ҳар хел ҷашнҳои хонаводагиро ҳафтае 1 бор барои кӯдак ташкил кунед. Гирди дастархон сарҷамъ оварда, барои хониши аълояш туҳфа диҳед, ки руҳи кӯдакро болида сохта, барои давом додани хониш руҳбалан бигардад.
САМИЯ УМАРОВА.
Тарҷумаи Шамсиддини Муқим
