Олдуғунуз јердә јашајын
“Әҝәр мән башга шәһәрдә јашасајдым...”, “Әҝәр башга бир ишим олсајды...”, “Мән буна наил оланда, онда хошбәхт оларам...” ифадәләрини биз неҹә дә тез-тез ешидир вә ја өзүмүз дејирик. Нәһајәт әмәлли-башлы јашамаға башламаг үчүн биз даим “даһа јахшы вахтлар”, “идеал шәраит” вә ја “һәмин о аны” ҝөзләјирик. Һәмишә елә ҝәлир ки, бизим олмадығымыз јердә даһа јахшыдыр вә ја хошбәхтлик “сонра” ҝәләҹәк. Бәс һәјатын һәгиги долғунлуғу бизи бурада вә инди, олдуғумуз јердә ҝөзләјирсә неҹә?
Бу садә, лакин дәрин ифадә: “Олдуғунуз јердә јашајын” - дахили раһатлыг, севинҹ вә мәнәви инкишафын ачарыдыр. О, бизи ҝөзләнти вә ја пешманлыгларын әсирлијиндә јашамағы дајандырмаға вә ҹари мәгамын дәјәрини дәрк едәрәк она там гәрг олмаға чағырыр.
Мүасир дүнја бәрк сүрәти, мәлумат ахыны вә мүвәффәгијјәт култу илә бизи тез-тез даим сәјлә ирәлиләмәјә, јени зирвәләрә чатмаға сөвг едир. Биз “чатышмазлыг” режиминдә јашајырыг: кифајәт гәдәр јахшы дејил, кифајәт гәдәр чох дејил, кифајәт гәдәр уғурлу дејил. Кечмиш өз сәһвләри вә гачырылмыш имканлары илә дартыр, ҝәләҹәк исә даһа јахшы һәјат вәдләри илә ҹәлб едир. Вә бу сонсуз һәрәкәтдә бизә верилән вә һәгигәтән бизә аид олан тәк шеји әлдән веририк: индини. Биз һәјатын “дүнән” вә” сабаһ” дејил, јалныз “инди” баш вердијини унудуруг.
Мөмин инсан үчүн бу ифадә хүсуси мәна кәсб едир. Ахы Уҹа Рәбб һардаса “орада” вә ја “сонра”да дејил. О, “бурада” вә “инди” вар. Индики ан - Онунла үнсијјәт едә биләҹәјимиз јеҝанә вахтдыр. Һәр нәфәс, һәр аддым, һәјатымызын һәр аны - Јарадандан һәдијјә, дуа, дүшүнҹә, ибадәт үчүн фүрсәт, имкандыр. Һәјатымызы тәхирә саланда биз һәм Онунла ҝөрүшмәји, һәм дә иманымызы, севҝимизи вә мүтилијимизи ҝөстәрмәк фүрсәтини тәхирә салырыг.
“Олдуғунуз јердә” јашамағы неҹә өјрәнмәк олар?
- Диггәтли олмағы өјрәнмәк /тәҹрүбә етмәк. Һал-һазырда нә етдијинизә диггәт јетирин. Әҝәр чај ичирсинизсә – онун дадыны, әтрини, финҹанын истилијини һисс един. Әҝәр мүраҹиәт едирсинизсә – әмәлли-башлы гулаг асын. Ишләјирсинизсә - тапшырыға диггәт јетирин. Кечмиш вә ҝәләҹәк һаггында дүшүнҹәләри бир кәнара гојун, өзүнүзә ҹари фәалијјәтә там гәрг олмаг имканы верин.
- Өзүнүзүн “бурада”сыны гәбул един. Гәбул етмәк - пассивлик вә ја әдаләтсизликлә разылыг дејил. Бу, нә варса, ону башланғыҹ нөгтәси кими етираф етмәк һикмәтидир. Әҝәр сиз бу саат мүәјјән бир ишдәсинизсә - ону инкишаф вә хидмәт үчүн бир јер кими гәбул един. Әҝәр сиз мүәјјән бир шәһәрдәсинизсә - онун ҝөзәллик вә имканларыны тапын. Гәбул етмәк бизә мүбаризәдән дејил, ҝерчәклији мүдрик дәрк етмәкдән һәрәкәт етмәјә имкан верир.
- Бу аны һәрәкәтә кечмәк үчүн истифадә един. “Олдуғунуз јердә јашајын - “јахшылыға доғру ҹан атмајын” демәк дејилдир. Әксинә, бу, индики аны өз инкишафы үчүн, јахшы ишләр үчүн, јахынлара көмәк етмәк үчүн максимум дәрәҹәдә истифадә етмәк чағырышыдыр. Мәһз “бурада вә инди”дән дәјишикликләр вә мүкәммәллијә ҹәһдләр доғулур.
Тәбии ки, өзүнүн “бурада”сыны гәбул етмәк һәмишә асан дејил. О вахт чәтинликләр, сынаглар олур зәнн едәндә ки “һарада олур-олсун, тәкҹә бурада јох”. Лакин һәтта белә анларда бир мәна, дәрс вә руһу мөһкәмләндирмәк үчүн јол тапмаг олар. Мәһз бу шәраитдә дахили ҝүҹүмүз, инамымыз вә дәјишмә габилијјәтимиз өзүнү ҝөстәрир.
Беләликлә, олдуғунуз јердә јашамаг дурғунлуг вә ја лагејдлијә чағырыш дејил. Бу, шүурлу, долғун һәјата, һәр анда, һәр инсанда, әтрафдакы дүнјанын һәр деталында илаһи нијјәт, мәрам ҝөрмәк габилијјәтинә чағырышдыр. Өзүнүзә ”нә вахтса” дејил, елә бу саат хошбәхт олмаға иҹазә верин. Ахы, һәр ан - гијмәтли һәдијјәдир вә бизим вәзифәмиз - онун долғунлуғуну ачмагдыр.
