Сүдәмәр ушағын (ҹоҹуғун) ачыг етирафы
Бу мәктубда – доғма анасынын дөшү илә дејил, ондан ихтијарсыз олараг сүни әмиздирилмәјә кечирилмиш ушағын етирафы, бүтүн сүдәмәр ушагларын – јалныз бир арзусу: ана синәсинә сығыныб исти, дәјәрли вә фајдалы дөш сүдүндән – ҝеҹә вә ҝүндүзүн һәр бир вахтында истифадәјә һазыр универсал ушаг әрзағындан дадмаг арзусу олан “сүниләрин” (ана сүдү әммәмишләрин) кечирдикләри ағры, әзијјәт вә нараһатлыглары вар.
Севимли анам мәним! Үрәјимин вә гәлбимин севинҹи! Мән кәдәрлијәм. Билсәјдин, мәнә неҹә аҹыдыр. Мәнә һамы сүдәмәр ушаг дејир. Анҹаг бу, дүзҝүн дејил. Өз анасынын дөшүндән сүд әммәјән көрпәни мәҝәр сүдәмәр адландырмаг олармы.
Доғулмаг хошбәхтлијимдән сонра мән дәрһал аҹ олмаг бәдбәхтлијини даддым. Сәнин дөшүнүн гызылҝүл гөнчәси кими зәриф, јумшаг мәмәсинин әвәзинә мәним зәиф ушаг додагларыма нәсә резин, кобуд шеј јапышды ки, ону әммәк дә чәтин иди вә удмаг да олмурду. О, кобуд, узун иди вә иштаһаны тамамилә өлдүрүрдү, боғаза чатанда исә үрәјим буланыр вә нәфәсим тутулурду.
Ана нәвазиши вә сәнин, әзиз анаҹан, биоҹәрәјанынын ахтарышында әлләрими узанданда мән тәзә, бәлкә дә артыг туршумуш, гахсымыш тәбии сүдлә долу бутулка тапдым. Бәзән о, чох сојуг олурду – елә сојуг ки, мән бүтүнлүклә титрәјир вә мәндә боғаз илтиһабы башланырды, бәзән исә – чох исти, ағзымы вә бүтүн ичалатымы амансызҹасына јандыран олурду.
Үрәјим партлајыр. Сәндән өтрү мән кәдәрлијәм, анаҹан. Өз гоһумларынла, рәфигәләрин вә танышларынла сөһбәтләрдә сән һәмишә мәни тәрифләјир, мәнимлә фәхр едирсән, дејирсән ки, мән – сәнин һәјатында ән гијмәтли вүҹудам. Вә сәнин бу сөзләрин мәни даһа да тәәҹҹүбләндирир. Мән сәнин һисләринин сәмимилијинә инанырам, анаҹан, анҹаг баша дүшмүрәм: сүни гиданы мәнә верә билдикләриндән ән јахшысы һесаб едәндә сән неҹә белә чаша билирсән.
Бу неҹә олан ишдир, анаҹан! Ахы, сән мәним үчүн – ән доғма вә севимли инсансан. Сән – мәним һәјатымда олан ән гијмәтли варлыгсан. Вә Аллаһын сәнә вердији сүдүн, - мәним үчүн, һәр икимизин үмуми хошбәхтлији үчүн Аллаһ-тәаланын нәзәрдә тутдуғу ән јахшы гидадыр: о, фајдалы, дәјәрли, бәсләјиҹи вә һазырламаг үчүн асандыр.
Аллаһ сәнә мәни доғандан сонра дөшлә әмиздирмәји бујуруб. Бәс нијә сән мәни чох ҝөзәл тәсир едән нектарымдан мәһрум етдин вә дөшүндәки ағырлыг вә илтиһабдан әзаб-әзијјәт чәкдин? Вә ән башлыҹасы исә – сән неҹә Јарадана табе олмајыб онун дүнја кими гәдим, һәјатын өзүнүн бујурдуғу ганунуну поза билдин?
Аллаһ белә мүәјјән етмишдир ки, онлар өз өвладларыны там ики ил әрзиндә дөшүндән једиздирә билсинләр. Бу барәдә Мүгәддәс Гуранын ајәләриндә дејилир. Вә бу, һеч кимин азад олмадығы илаһи һөкмдүр – тәкҹә өзүндән асылы олмајан сәбәбләрә ҝөрә көрпәләрини дөшлә әмиздирмәк сәадәтиндән мәһрум олан гадынлардан башга.
Анам мәним! Анаҹан! Тез ол мәни шәфгәтли ҝүнәш кими, гу түкү кими инҹә вә исти бағрына бас. Сәнин севҝин вә нәвазишин, сәнин гајғын вә диггәтин мәнә елә лазымдыр ки. Сән неҹә дә ҝүҹлүсән, Ана! Мәни һәјатын туфан вә чәтинликләриндән гору. Мәнә хошбәхт ушаглыг бәхш ет.
Мән истәјирәм ки, сәнин меһрибан, инҹә әлләрин мәнимлә ојнасын, сифәтими, гулагларымы, сачларымы охшасын вә әзизләсин; мән сәнин үрәк сыхан, сон дәрәҹә доғма, олдугҹа меһрибан, нәвазишли, мәнә гаршы севҝијлә парлајан сурәтинә бахыб фәрәһләнә билим. Мән додагларым вә јанагларымла сәнин зәриф, исти синәнә елә тохунмаг истәјирәм ки.
Билирсәнми, әзиз анаҹан, дөш сүдү әммиш ушаг рәһмли, мәрһәмәтли, зәриф, психи вә емосионал ҹәһәтдән тәмкинли, сакит бөјүјүр. Белә ҹоҹуг өзү хошбәхтдир вә мүтләг әтрафдакылары да хошбәхт едәр.
Тамамилә башга мәсәләдир – “ сүни сүд әммиш ушаг”. Белә көрпә истәр-истәмәз әсәби, гејзли, түндмәҹаз бөјүјәҹәкдир. Бәдәнҹә арыг вә ја һәддиндән артыг көк олса да, о, зәиф сағламлығындан шикајәт едәҹәк вә тез-тез бағырсаг позулмасындан әзијјәт чәкәҹәкдир. Ағзында гурулугдан вә тез-тез гарнынын зәиф ишләмәсиндән ҝөзләри чухура дүшмүш вә әјри олаҹагдыр. О, шух, ојнаг бөјүјә билмәз вә әтрафдакылары өз ҹошғун ҝүлүшү илә севиндирә билмәз.
Ахы, о неҹә дә хошбәхт ола биләр, неҹә башгаларыны хошбәхт едә биләр ки, әҝәр өзү доғулдуғу ҝүндән дөш сүдү вә доғма анасынын меһрибан мүнасибәти васитәсилә севҝи, нәвазиш, диггәт ала билмәмишдир. Онун дујдуғу, һисс етдији һәр шеј – дашүрәклик, мәрһәмәтсизлик, кобудлуг, етинасызлыгдыр. Белә ушаг һамыдан гисас алаҹаг, әтрафдакылара вә хүсусилә ондан даһа хошбәхт оланлара мүнасибәтдә аҹыг, кин, тәҹавүзлә долаҹагдыр.
Ана! Әҝәр сән мәни доғрудан да севирсәнсә, онда һәлә ки ҝеҹ дејил, мәни бу гисмәтдән хилас ет. Мәни вә бүтүн ҹәмијјәтимизи јалныз сән габағыны ала билдијин фаҹиәдән гору. Бу ки елә садәдир! Мәнә јалныз синәнә гысылыб аҹлыг вә сусузлуғуму сәнин һәјатвериҹи, ҹанландырыҹы, еҹазкар сүдүнлә јатыртмаға иҹазә вер.
Сәнин үрәјинә ән әзиз, сәни сәмими-гәлбдән севән, анҹаг сәнин тагсырын үзүндән бәрк әзаб-әзијјәт чәкән көрпән, һансыны ки, елә бил лаға гојмаг үчүн “сүдәмәр ҹоҹуг” адландырырлар.
