Ушаг јемир. Нә етмәли?
әввәли гәзетин өтән сајында
Дөрдүнҹү мәсләһәт – јејәнин јашына ујғун олмалы јемәк порсијасынын һәҹминә диггәт вермәк лазымдыр. Разылашын, бошгабы артыгламасы илә долдурунҹа, елә ки, буну бөјүк адам да јемәјә чәтинлик чәксин, јахшысы одур ки, бошгаба бир аз јемәк гојасан, ушаг онун һамысыны јесин (бәлкә әлавә дә истәсин).
Бешинҹи мәсләһәт – коллектив сурәтдә, өз аиләси ичәрисиндә јемәк. Јахын бөјүк адамларын нүмунәси сирајәтедиҹидир, белә ки, ушаг онлардан нүмунә ҝөтүрәҹәк, һәтта әҝәр хүсуси аҹлыг һисс етмәсә дә, вә еһтимал вар ки, онун бошгабы бир аздан бошалаҹагдыр. Әлбәттә, маса архасында мүһит, шәраит јахшы, меһрибан, хејирхаһ олмалыдыр. Алтынҹы мәсләһәт – ушағы тәләсдирмәк лазым дејил. Әҝәр о, аҹ дејилсә, јалныз о һалда тез јејә биләр ки, әҝәр бу хошаҝәлмәз мәшғулијјәтдән тезликлә әл чәкмәк истәјирсә, вә белә тез јемәк чәтин ки фајда версин. Һислә, ағылла, балаҹа јејәнә раһат олан сүрәтлә јемәк, - дүзҝүндүр. Једдинҹи мәсләһәт – јемәкдән габаг ҝәзинти. Тәзә һава вә һәрәкәт, бир гајда олараг, иштаһанын ачылмасына сәбәб олур. Сәккизинҹи мәсләһәт - һеч бир јајындыран, сапдыран амил олмамалыдыр. Јәмәк вахты ҝәләндә гиданы чарпајыда, кубикләр олан халча үстүндә вә ја ушағын фикрини јајындыра билән башга јерләрдә дејил, маса архасында гәбул етмәк лазымдыр. Вә әлиндә һеч бир ојунҹаг вә телефон, диварда һеч бир телевизор олмамалыдыр! Доггузунҹу мәсләһәт – хөрәкләри бәзәјин. Тәрәвәздән кичик улдузлар вә диҝәр фигурлар кәсиб онлары елә гојмаг олар ки, ушағы марагландырсын. Онунҹу мәсләһәт – бунлар мәлум фәндләр, биҹликләрдир ки, буна бахмајараг ишләјир. Онларда ојун елементи (әсасы, башланғыҹы) вар: “бир гашыг ананын јеринә...атанын јеринә...нәнәнин јеринә...бабанын јеринә”, “ағзыны ач, кичик тәјјарә учур” вә саирә. Бу үсулун ушагда тәбии тәвәҹҹөһ, рәғбәт тәрбијәләндирмәкдә әсасланан варианты вар: гашығы она јахынлашдырараг дејирик: “Бах, сичан пишикдән гачыр, дешијә ҝирмәк истәјир. Тез ол ағзыны ач, сичаны пишикдән хилас ет!” Әлбәттә, бунлар ушағынызы јемәклә дост етмәк үчүн һәлә үсулларын һамысы дејил. Јарадыҹы тәфәккүр һәлә чохлу мараглы шејләр фикирләшиб тапа биләр.
Инди исә – вәд етдијимиз лајфһаг. Белә ки, бу сәтирләр мүәллифинин о вахт артыг шорба вә сыјыг јемәк јашына чатмыш кичик баҹысы гәти сурәтдә јемәк истәмирди. Нәһајәт, атамызын ағлына фикир ҝәлди: о, ширин компоту ҝөтүрүб, ананын тәәҹҹүбүнә бахмајараг, һамысыны ушағын шорба бошгабына төкдү. Ҝөрәндә ки, шорба ширин олду, балаҹа гыз һәвәслә өз хөрәјини једи.
