Мүсабигә
Аишә әтрафына ҝөз ҝәздирди. Рамиләнин отағы онун чох хошуна ҝәлди. Бундан башга, Фәрид әми вә Ҝөзәл халанын бүтүн еви вә онларын јашадығы шәһәр онун хошуна ҝәлди. Әмисиҝилдә о, илк дәфә истираһәт едирди. Кечән јајы Рамилә Аишәҝилдә кечирмишди, бу јајда исә Аишә онлара ҝәлмишди.
- Сабаһ сәни рәфигәләримлә таныш едәҹәјәм, - вәд верди Рамилә.
- Шад оларам, - ҹаваб верди Аишә. – Әминәм ки, достлашарыг.
- Ин шә Аллаһ, - баш ишарәси илә разылығыны билдирди Рамилә.
Онлар Рамиләнин чарпајысында әјләшдиләр.
- Атам сөз вериб сабаһ бизи парка апарсын, - деди Рамилә. – орада мараглыдыр, мүхтәлиф аттраксионлар вар вә һәр шеј јашылдыр. Орада һәм велосипеддә, һәм дә дијирҹәкләрдә ҝәзмәк олур.
- Чох јахшы, мә шә Аллаһ, даһа бурада нә вар сиздә? Атлар вар? Мән атлары чох севирәм.
- Вар атлар, анҹаг ораја машынла ҝетмәк лазымдыр. Мән фикирләширәм ки, атам бизи ораја апарар. Садәҹә олараг инди вахтымыз аздыр, - деди Рамилә.
- Нијә аздыр? - баша дүшмәди Аишә. - Тәтилдир ки.
- Тәтил олмағына тәтилдир, бизимсә бурада ишләримиз вар. Гуран үзрә мүсабигә елан едибләр. Отузунҹу ҹүзү бүтөв әзбәр охумаг лазымдыр. Одур ки, биз һазырлашырыг. Мән дә, рәфигәләримин һамысы да.
Аишә бир аз фикрә ҝетди, сонра сорушду:
- Мән дә иштирак едә биләрәмми?
- Һамы иштирак едә биләр, мүсабигә ахы, һамы истәјәнләр үчүндүр. Амма ди ҝәл ки, вур-тут үч ҝүн галыб. Биз бурада үч ајдыр өјрәнирик. Бәс сән нечә сурә билирсән?
- Тәкҹә сонунҹу ијирми беш сурәни, - ҹаваб верди Аишә.
Рамилә Гураны ҝөтүрүб һесаблады.
-Демәли, даһа да он ики сурә әзбәрләмәк лазымдыр. Аз дејил. Үч ҝүнә өјрәниб гуртармаг олмаз... – башыны тәрпәтди Рамилә.
Лакин Аишә өзү үчүн артыг һәр шеји һәлл етмишди.
-Мән һәр һалда чалышаҹағам, - деди о. – Атам дејирди, Аллаһ Гуранда демишдир ки, О, јахшы ишләр ҝөрәнләри вә јахшы һәрәкәт едәнләри севир. Гураны өјрәниб әзбәрләмәк исә, јәгин ки, хејирхаһ әмәлләрин ән јахшысыдыр...
Рамилә разылыгла башыны јырғалады.
- Бәли, сән һаглысан... Атам исә, мәсәлән, дејир ки, Гураны тәкҹә охумаг вә өјрәнмәк јох, онун бизи өјрәтдији кими јашамаг да ваҹибдир.
- Әлбәттә, - разылашды Аишә.
О, даһа бир аз да фикирләшиб деди:
- Онда гој парк галсын. Мән өјрәним, сән исә өјрәндикләрини тәкрар ет. Мүсабигәдән сонра исә артыг һәм парка, һәм дә атларын јанына ҝетмәк олар.
- Јахшы, - башыны јырғалады Рамилә. – Онда мән атама дејәрәм.
О, отагдан чыхды, Аишә исә Гураны ҝөтүрүб һесаблады ки, һәр ҝүн нә гәдәр өјрәнмәк лазымдыр. Бир ҝүн әрзиндә бу гәдәр о, һәлә өјрәнмәмишди. Анҹаг һәр шеј нә вахтса биринҹи дәфә баш верир. Лап узағы бу, ҹәмиси үч ҝүндүр. Әҝәр о, бу үч ҝүндә ҝеҹ јатыб тез дурса вә бүтүн галан ишләри кәнара гојса, онда горхулу һеч нә олмаз, вә Аллаһын көмәклији илә о, бу сәһифәләрин һамысыны өјрәнәр.
Јолдан јорғун ҝәлсә дә, елә һәмин ахшам башламаг гәрарына ҝәлди. Јатмаға ҝединҹә бүтүн бир сурәни әзбәрләјә билди.
Сәһәр дә тездән дурду, һәмишә олдуғу кими биринҹи намаза јох, бир саат тез. Сәһәр јемәјиндән сонра о, артыг үчүнҹү сурәни өјрәнмәјә башлады.
Ертәси ҝүн планлашдырдығы кими сурәләрин һамысыны өјрәнди, вә үчүнҹү ҝүн наһара јахын Аишәјә бүтүн сурәләри јалныз охујуб, јахшыҹа јадда сахлајыб тәкрарламаг галырды.
Аишә елә јорулмушду ки, шам јемәјиндән сонра башыны әлләринин үстүнә гојуб неҹә јухуја ҝетдијини билмәди.
Фәрид әми ҝүлүмсүнүб Ҝөзәл халаја деди:
- Јатыблар. Икиси дә. Бири гонаг евиндә диванда, о бириси лап јемәк столунун архасында.
- Онлар ахы мүсабигәјә һазырлашырлар, - ҝүлүмсүндү Ҝөзәл хала.
Сәһәр намазындан сонра Аишә бүтүн сурәләри тәкрар едирди. Мүсабигәдә чохлу гыз вә оғланлар иштирак едирдиләр, Аишә вә Рамилә дә сәбирсизликлә өз нөвбәләрини ҝөзләјирдиләр, фикирләшәрәк ки, охумаға онлардан биринҹи кими чағыраҹаглар.
Биринҹи Аишәни дәвәт етдиләр, ондан дәрһал сонра исә Рамилә охујурду. Аишә һәјәҹан кечирирди вә һәтта охујанда ҝөзләрини бағлады, лакин һеч бир јердә чашмады. Она елә ҝәлирди ки, о јаддашындын дејил, китабдан охујурду.
Нәтиҹәләрин елан едилмәсини гызлар сәбирсизликлә ҝөзләјирдиләр.
-Гызлар арасында биринҹи јери тутду...
Аишә адыны ешидиб чох тәәҹҹүбләнди. Бәлкә о, дүз ешитмәјиб? Бәлкә, апарыҹы сәһв едиб?
Лакин Рамилә артыг ону гуҹаглајыб тәбрик едирди. Апарыҹы исә һәмин вахт нәтиҹәләри елан етмәкдә иди. Икинҹи јери Рамилә тутду.Әмиси гызыны тәбрик етмәк нөвбәси Аишәјә чатды.
Јолда евә ҝедәркән алынмыш мүкафатлара бахараг Аишә фикирләширди ки, хејирхаһ ишләр ҝөрмәк неҹә дә јахшыдыр вә Аллаһ Китабыны охујуб онун сурәләрини әзбәрләмәк неҹә ҝөзәл ишдир.
Аллаһ-тәала бујурмушдур: “Аллаһ јахшылыг едәнләри севәр” (сурә 3 “Али-Имран”, ајә 134).
