Вәд...
Вәд...
Һәр вахтыныз хејир олсун! Сизинлә тәзә ҝөрүшүмүзә чох шадам. Бу ҝүн мараглы чох шеј олаҹаг. Әввәлҹә исә балаҹа оғлан Мурадын мараглы әһвалаты. Мурад кичик меһрибан бир шәһәрдә јашајырды. Бүтүн ушаглар кими мәктәбә ҝедәр, идманла мәшғул олурду.
Лап бу јахынларда валидејнләри ад ҝүнүнә она тәзә ҝөзәл велосипед бағышладылар. Оғлан севинҹиндән једдинҹи ҝөјдә иди. Инди әрзаг алмаға мағазаја тез вә шән ҝетмәк оларды. Беләҹә о, евдә анасына көмәк едирди ки, ағыр шејләр дашымасын. Анасы оғлуна бир шәрт гојмушду: ҝимнастикаја о, пијада ҝетмәлидир. Ораја јол гысадыр, вахтыны әла кечирдији чохлу јахшы достлары вар иди. Һәм дә онларын велосипеди јох иди. Мурад бу бу шәртә әмәл етмәјә сөз верди. Лакин о, достларынын габағында өзүнүн икитәкәрли һәдијјәси илә чох өјүнмәк истәјирди.
Бир дәфә анасы ишләринин ардынҹа евдән чыханда Мурад идман сексијасына велосипедлә ҝетмәк гәрарына ҝәлди. “Бир дәфә ки һеч нә олмаз”, - фикирләшиб о, ҝимнастикаја ҝетди. Ушагларын һамысы достуна севинир вә сүрмәк үчүн велосипеди вермәји хаһиш едирдиләр. Лакин буна тамамилә вахт јох иди. Тезликлә гајытмаг лазым иди ки, вәдини поздуғуну анасы билмәсин. Һәмин ҝүн Мурад чох хошбәхт иди. Бундан сонра о, валидејнләриндән хәлвәти јенә бир нәчә дәфә идман бөлмәсинә велосипедлә ҝетмишди. Һәр дәфә оғланын үрәјиндә ҝүнаһкарлыг вә нәсә бир ағырлыгһисси јува салырды. Бу, онун овгатыны, әһвал-руһијјәсини позмаға башлады. Достлары илә үнсијјәти азалды, бәзән исә һеч мәшғәләләрә дә ҝетмирди.
Бир дәфә о, ҝимнастикадан сонра күчәјә чыханда велосипеди һәмишә гојдуғу јердә тапмады. Достлары мәәттәл галыб евләринә дағылышдылар. Оғлан евә ҝөз јашлары илә ҝәлди. Анасынын габағында о, чох утанырды. Ахы, нечә дәфә она гулаг асмајыб вәдини позмушду. Анасы онун дедикләрини динләјиб чох бикеф, пәришан олду, анҹаг она ҝөрә јох ки, велосипед итиб, она ҝөрә ки, оғлу өзүнү неҹә апармышдыр.
Мурад ҝеҹәјә гәдәр отағында отуруб өз һәрәкәтләри һаггында дүшүнүрдү. Баша дүшүрдү ки, пис һәрәкәт едиб. Шам јемәји вахты бирдән гапы дөјүлдү. Ачанда өз достларыны, онларын јанында исә севимли велосипедини ҝөрдү.
- Мурад, сән әла достсан. Лакин сон вахтлар сән чох кобуд идин вә бизимлә үнсијјәт етмирдин. Бу, бизә тохунду вә биз сәнин дәрсини вермәк гәрарына ҝәлдик. Сәнин велосипедини биз ҝөтүрмүшдүк. Бағышла бизи.
- Сиз дә мәни бағышлајын, мән сизинлә пис рәфтар етмишәм, һәм дә анама вердијим сөзүн үстүндә дурмамышам., - ҹаваб верди Мурад.
Достлар барышдылар. Һәмин вахтдан Мурад анасынын сөзүндән чыхмыр вә мәшғәләләрә велосипедлә ҝетмирди. Јолда достларла вахт кечирмәк даһа шән вә мараглыдыр. Истираһәт ҝүнләри онлар бирликдә паркда топлашыр вә нөвбә илә велосипеддә ҝәзирдиләр.
Бәзән биз валидејнләримизин гадаған етдикләрини баша дүшмүрүк. Лакин онлар бизи сәһв етмәкдән чәкиндирмәјә чалышырлар. Биз тез-тез онларын мәсләһәтләринә гулаг асмалыјыг, башлыҹасы исә, јалан демәмәли вә сөзүмүзүн үстүндә дурмалыјыг. Јени ҝөрүшләрәдәк!
